اگر یادگیری را به معنای کسب دانش و مهارتهای زندگی فرض نمايیم که قرار است دانش آموز را برای اندیشیدن ،نوآوری و رویارویی با تغییرات محیط تربیت و تقویت نماید لازم است به محتوای آموزشی توجه اساسی بکنیم در غیر اینصورت ، جامعه با وجود نیروهای مستعد ، از داشتن افراد خلاق و کار آفرین که توانایی ایجاد محیط های کسب وکار و مقابله بابحران بیکاری و اشتغال دارند محروم میسازد چرا که بذر خلاقیت و نوآوری در مدرسه کاشته میشود .

 دهه ۲۰۰۰ دهه مدیریت دانش لقب گرفته است لذا نه تنها با گسترش کتابخانه ها و توسعه سرعت و حجم اینتر نت ،باید از طریق تغییر در محتوای کتابهای درسی ،بستر لازم را برای توسعه اقتصادی و اجتماعی فراهم ساخت امروزه با گنجاندن موضوعاتی از قبیل بازیافت مواد ،حفظ محیط زیست ،ترافیک ، هوای سالم ،تصادفات جاده ای ، آتش نشانی ، بهداشت دندان ، نوآوری و اهمیت اختراع و تحقیق ومطالعه و همکاری اجتماعی و....در کتب درسی و با یاد دادن و افزایش مهارتهای زندگی به دانش آموزان،  بستر لازم را برای رشد و توسعه و بالفعل کردن انرژی سرمایه اجتماعی مهیا کنیم تا از قافله توسعه رقابت  روز افزون عقب نمانیم. دیگر از دست دادن زمان قابل جبران نیست .اصلاح محتوای آموزشی و به روز کردن آنها و تناسب سازی با نیازهای مردم یکی از روشهای عملی و مقرون به صرفه برای حل مشکلات اجتماعی خواهد بود.